sep 22

Laat de treinbegeleider met rust

De laatste week stonden de kranten er weer bol van: agressie ten opzichte van een treinbegeleider.  Alweer ging het dispuut over een ongeldig treinticket.

Ik durf het toegeven: ik ben altijd, persoonlijk, geen voorstander geweest van de mogelijkheid om een ticket op de trein te kopen.  Geef toe, je neemt toch ook het vliegtuig niet om halverwege te vlucht de stewardess even aan te spreken om nog vlug een ticket te kopen? Ik zou er dan ook voor durven pleiten om het hele systeem van aankoop op de trein naar de prullenbak te verwijzen.  Het klinkt drastisch, maar cijfers uit  wijzen uit dat 70% van de agressiegevallen, zowel verbaal als fysiek, voortkomen uit het al of niet hebben van een geldig vervoersbewijs.

Hoe het systeem dan aanpakken?

- In vele gevallen plan je een treinreis op voorhand.  Met de huidige communicatiemiddelen is het perfect mogelijk om via internet je ticket aan te kopen.  Ben je er niet mee vertrouwd, dan is het altijd mogelijk om aan het loket je ticket aan te kopen en dat hoef je zeker niet meteen te gebruiken.  Aan het loket kan je evengoed een ticket kopen voor enkele dagen later.  Wie online aankoopt hoeft zelfs niet per sé een printer te hebben.  Je kan je ticket evengoed op je identiteitskaart laten plaatsen.  Het IBIS-toestel van de treinbegeleider kan, in alle veiligheid, je identiteitskaart aflezen.

- Neem je toch onverwacht de trein?  Ga tijdig naar het station.  Aan het loket kan het, vooral in de grotere stations, vaak druk zijn.  Tegenwoordig zijn er ook biljetautomaten.  Toegegeven, ze werken niet altijd, maar ze worden stelselmatig vervangen door nieuwere en betrouwbare exemplaren.

- Ben je dan toch een late beslisser?  Dan is er de mogelijkheid om te bestellen via SMS of de, nieuwe, APP (voorlopig enkel iPhone).  Enig nadeel, enkel via Visa of Mastercard.  Dus hier dient de NMBS dringend een tandje bij te steken om ook andere betaalmethodes beschikbaar te maken.  PayPal, aftrekken van het belkrediet of misschien via maandelijkse factuur?  Let wel op, bestel je via SMS of Smartphone?  Hou rekening dat het tot 5 minuten kan duren vooraleer je het ticket ontvangt.

- Invoering herlaadkaart/prepaidkaart.  In Duitsland is het al ingevoerd.  Reizigers kunnen beschikken over een soort van Pay&Go-kaart om met de trein te reizen.  Met dit systeem kan je bijvoorbeeld Go-Pass en Railpass vervangen.  Gedaan met oeverloze discussie over een verkeerd eindstation, of schrappingen.  De treinbegeleider scant de kaart, geeft, bij een eerste controle, het eindstation in en klaar is kees.  Moet de reiziger overstappen op een andere trein en krijgt hij/zij opnieuw controle, dan kan men aan de hand van het ingevoerde eindstation nog steeds controleren of de reiziger op de juiste trein zit.

- Voor mensen die uiteindelijk geen ticket hebben, voer dan één standaardtarief in.  Tegenwoordig zijn er heel ALS, EN, DAN, …  die heel wat discussie veroorzaken.  Wel de treinbegeleider verwittigd, niet verwittigd, automaat kapot, veel volk aan het loket, …  Daar schuilt het grootste gevaar.  Door de vele tarieven, en de uiteindelijke interpretatie van de treinbegeleider, kan er een heuse discussie ontstaan.  Een eenvormig tarief maakt het vermoedelijk(?) ook juridisch eenvoudiger.  Geen ticket?  Kostprijs van de treinrit + boete (en die mag gerust vrij hoog gehouden worden).

- Daarnaast lijkt het me ook belangrijk om, opnieuw, te onderzoeken of er geen mogelijkheid bestaat om het perron, in grote stations, terug enkel toegankelijk te maken voor personen die een geldig vervoersbewijs hebben.  Simpel is het niet, vooral omdat er vaak nogal van spoor moet gewisseld worden vlak voor een trein aankomt.  Toch heb ik vorig maand in Groot-Brittanië gezien dat het wel degelijk mogelijk is.  De perrons zijn daar pas enkele minuten op voorhand toegankelijk.  Het lijkt me interessant om hier ook de mogelijkheid te bekijken.  Want, mits wat discipline van zowel de vervoersmaatschappij als de klant, liggen ook hier heel wat kansen voor het grijpen.

- Als laatste is er natuurlijk een een grondige medewerking nodig van politiek en justitie.  Agressie tegen een treinbegeleider, of tegen gelijk ook wie, mag niet in dovemansoren blijven.  Met een vereenvoudiging van het systeem, zie hierboven, kan het toch echt niet moeilijk zijn om de zaak vlug af te handelen.  Heb je geen ticket, dan ben je in de fout.  Het zou zo simpel moeten zijn.

Let op, ik ben er mij van bewust dat de grote meerderheid ‘eerlijke’ treinreizigers zijn.  Toch lijken bovenstaande tips zonder al te grote kosten door te voeren.  Mijn collega’s verdienen het ook om veilig hun job te kunnen uitoefenen.

jul 27

Respect, meer vragen we niet

Het Laatste Nieuws maakt vandaag melding: Leidt vrouw straks de NMBS?  Hierin wordt gewag gemaakt dat Jannie Haeck en Mark Descheemaecker aan de kant geschoven zouden worden als topman van de NMBS.  Nu er geen politieke overeenkomst in zicht is, wordt plotseling een nieuwe kandidate uit de – politieke – hoe getoverd.

Enkele weken geleden maakte een selectieburea een shortlist van een vijftal kanidaten over aan de regering.  Daarin werden zowel Haeck als Descheemaecker naar voren geschoven als topkanidaat.  De regering geraakte er echter niet uit.  De nieuwe topkandidaat Ellen Joncheere zou nu plotseling de consensusfiguur worden.

Laat me duidelijk zijn, mij interesseert het hoegenaamd niet wie er aan de leiding komt van de NMBS.  Wat ik wel vraag is respect vanuit de regering voor de NMBS.  Met bijna 36.000 personeelsleden én een beheersbijdrage van om en bij de 3 miljard euro, moet verstandig omgegaan worden met de benoeming van topman of -vrouw.

Maar blijkbaar heeft de politiek nog altijd niets geleerd.  In een tijd waarbij het, laat ons eerlijk zijn, niet goed gaat met de Belgische spoorwegen en de veiligheid, zie ook het recente ongeval in Spanje, steeds een belangrijker item wordt, blijken de Belgische politici enkel maar oog te hebben voor ‘hun’ eigen politieke vriendjes.

Kijk, ik ben er van overtuigd dat Jannie Haeck, Mark Descheemaecker en Ellen Joncheere valabele kanidaten zijn en over de nodige talenten beschikken om een groot bedrijf als de NMBS te leiden.  Maar laat dan een onafhankelijke jury dat bepalen.

Om even te vergelijken: als treinbestuurder heb ik, om te mogen starten: een infosessie, een psychotechnische proef, een mondeling gesprek én een medische keuring moeten ondergaan.  Tijdens mijn opleiding heb ik drie, eliminerende, examens moeten afleggen.  Nu ik treinbestuurder ben, moet ik elke drie jaar mijn ‘vakbekwaamheid’ omnieuw bewijzen.  Het kan dus toch niet dat een CEO enkel en alleen maar op basis van het logo om zijn/haar partijkaart wordt benoemd?

Beste regering Di Ripo, maak hier een eind aan.  De vele werknemers én reizigers én belastingsbetalers verdienen respect…

mrt 13

Knack toont misprijzen voor spoorwegpersoneel

Beste Eddy Eerdekens

Het deed toch wat pijn aan de ogen deze morgen. Ligt het aan de koude of aan de sneeuw?  Maar ik heb de indruk dat uw column nogal het spoorwegpersoneel viseert.  Sta me toe om hierop te reageren.

Dat er problemen zijn bij de NMBS zal zelfs een blinde kip zonder kop niet ontkennen.  Ook het spoorwegpersoneel is zich hiervan bewust.  Wat meneer Eerdekens echter niet wil of vergeet te vermelden: vele van die mensen deden hun stinkende best om het zo goed mogelijk te laten verlopen.  Ikzelf moest gisteren ook werken en ben blij om te vertellen dat al mijn treinen hebben gereden.  Op tijd?  Neen én met een verminderde samenstelling.  In alle chaos heb ik, en vele van mijn collega’s op het perron, in de trein en op de seinhuizen, geprobeerd om de reiziger te helpen.  Een intercity van Kortrijk naar Oostende werd een stoptrein om gestrande reizigers voor Ingelmunster of Zedelgem toch thuis te brengen.  Spoorwegarbeiders waren er al in alle vroegte bij om wissels sneeuwvrij te maken.  Sneeuw die soms tot 30 cm hoog lag.  Ook de strooidiensten op de weg, stonden voor een onmogelijke job, maar hoor ik iemand daarover klagen? Gisteren maakte het geen verschil of je voor NMBS, B-Holding of Infrabel werkte: heel wat personeel zette zijn beste beentje voor.  Want, dit is onze job.

Lopen er andere mensen rond bij de NMBS?  Ja, maar, meneer Eerdekens, lopen er bij Knack of Roularta geen van die mensen rond?

Wat me ook stoort, is de verwijzingen naar de vele stakingsdagen bij NMBS.  U heeft het lef om al het personeel over dezelfde kam te scheren, maar ik kan getuigen: veel van de personeelsleden zijn bereid om ook op stakingsdagen te werken.  Toen er bij het ACV stemming was over acties rond de nieuwe structuur van de NMBS, was het verdict unaniem: hiervoor staken we niet.  Akkoord gaan we niet met de voorgestelde situatie, maar dit doen we niet.  De hoofdreden?  We willen de reiziger hiervoor niet laten boeten.

Het is altijd gemakkelijk om te schieten.  Soms doe ik ook geen moeite meer om mij te verdedigen tegen deze opmerkingen.  Ik weet echter voor mezelf: ik doe altijd mijn best, want het is meer dan mijn job.  Ik doe het graag!

Meneer Eerdekens, als je het toch zo goed weet en beter kunt: http://www.despoorwegenwervenaan.be.  We zoeken nog vele collega’s.  Even gemotiveerd als ik en vele anderen!

nov 14

Gijzelen én gegijzeld worden…

Opnieuw een pijnlijke dag voor de NMBS.  Alweer beslissen de vakbonden, voornamelijk de socialistische vakbond, om praktisch het hele land ‘treinvrij’ te maken.  Als treinbestuurder heb ik stilaan een enorme degout van de manier waarop, naast mezelf, ook de klant, de reiziger, de pendelaar, noem hem/haar zoals je wilt, het slachtoffer wordt van een grootscheepse gijzeling.  Welke ‘kleur’ deze personenen ook hebben, er is dringend nood aan alternatieve manier om het ongenoegen over de gang van zaken bij het spoor te uiten.

Want, er zijn problemen.  Grote zelfs.  In verschillende blogstukjes heb ik ze reeds aangehaald: de stipheid, de financiën en de drang naar privatisering van sommige politieke partijen.  Dat deze een gevaar vormen voor zowel de klant (ik probeer het woord ‘reiziger’ zoveel mogelijk te vermijden) als de werknemers is ook bij de vakbond duidelijk.  En hierin geef ik ze gelijk.  Het moet de taak blijven van een vakbondsorganisatie om de werknemers van het bedrijf te beschermen tegen alle mogelijke nadelen.  Maar hierbij mag ze hun eindgebruiker niet vergeten.  Want wat denk je?  Dat Paul Magnette vandaag zijn job niet kan uitvoeren?  Neen, Paul werd deze morgen simpelweg afgehaald door zijn chauffeur.

Ik blijf voorstander van alternatieve protestacties in samenwerking met de klant.  Laat de overheid voelen dat er een betere spoorwegmaatschappij nodig is.  Waarom is het niet mogelijk om, tijdens het weekend, een dagje het spoor gratis te maken?  Tijdens de week moet je het niet doen, want dan worden de treinen ‘bevolkt’ door abonnee’s en, financieel, zal de NMBS er weinig van voelen.  Pas op, ik wil dit niet denigrerend laten klinken ten opzichte van de klant die dagelijks de trein neemt, zij zijn minstens even belangrijk, maar wat is er mooier dan, tijdens het weekend, de trein gratis te maken?  Je slaat twee vliegen in één klap: je raakt de NMBS waar het min of meer moet: in de portemonnee én je kan mensen eens kennis laten maken met de trein.  Een gezin die anders met de wagen naar zee zou gaan, kan de trein nemen.  Het zal hem misschien aansporen om dit ook op een ander moment te doen?

(Spoor)vakbonden moet dringend het geweer van schouder veranderen.  De klant is onze, en vooral mijn, broodwinning.  Zonder deze klant, geen spoor.  Ik roep dan de vakbonden op om, onder hun leden, een open debat te houden waar in alle rust kan gezocht worden naar een gedragen oplossing voor de problemen.  Ikzelf ben ook lid van een vakbond, en zal dat waarschijnlijk ook blijven doen, ik blijf echter met vele vragen zitten naar de beweegredenen.  Willen we als vakbond kiezen voor een beter spoorbedrijf voor zowel werknemers als klanten, of blijven we kiezen voor de ingeslagen weg waar we lijnrecht tegenover de klanten staan?  Over het antwoord zou niet lang nagedacht moeten worden.

Tot slot nog een woordje tot ‘de reiziger’ (ik moet het toch éénmaal gebruiken): uw geduld werd vandaag opnieuw hard op de proef gesteld.  Vergeet echter niet: van de 38.000 spoorwegmedewerkers ging het grootste deel vandaag werken.  Hoe moeilijk het ook was, we hebben onze uiterste best gedaan om de treinen te doen rijden.  Dat enkelingen ons ‘het spoor’ versperren vinden wij ook erg.  Ook wij willen een betrouwbare trein: veilig, stipt én betaalbaar.  Als we nu allemaal aan het zelfde zeil trekken, staan we binnenkort heel wat verder…

okt 16

Politieke moord…met voorbedachte rade

Vincent Van Quickenborne wordt de nieuwe burgemeester van Kortrijk.  Samen met z’n partij Open VLD, SP.A en N-VA hebben ze Stefaan De Clerck op de knieën gekregen.  Een politieke moord met voorbedachte rade blijf ik het vinden.  De signalen zijn immers duidelijk genoeg.  Van Quickenborne én Philippe De Coene hadden nog een serieus ei te pellen met Stef.  Gisteren is het hen gelukt.

De vraag is: gaat deze coalitie lukken?  Op ideologisch vlak blijft het een rare combinatie, maar dit kan lukken.  Neem als voorbeeld Mechelen, waar de Groenen van Kristof Calvo een stadslijst vormden met Open VLD.  Toch vraag ik mij af of de coalitie kan lukken op basis van rancune ten opzichte van een andere persoon.  Het is alsof je trouwt met de beste vriendin van je ex-vrouw.  Je ziet ze wel niet graag, maar als je de ex ermee kan treffen zijn alle middelen goed.

Het moet ook bij De Coene hoog gezeten hebben;  Zes jaar geleden aan de kant geschoven ten voordele van Quick, nu z’n beste vriend.  De Coene heeft altijd z’n best gedaan om de schijn hoog te houden, maar het is duidelijk: als de moment zich zou aandienen om De Clerck te nekken, hij zou het zeker niet laten.  Dat hij hierbij ook Groen kan treffen, de partij die niet in kartel naar de verkiezingen wou, is ook mooi meegenomen.  Verschillende personen hebben mij de voorbije dagen hierover aangesproken.  We zouden een historische kans gemist hebben.  Ik wil er slechts kort op reageren: in politiek betekent 1 + 1 niet altijd 2.  Beide partijen moeten immers een goed gevoel kunnen hebben, anders lukt het niet.  Niet voor, tijdens en na de campagne.

Ook Quickie heeft z’n revanche beet.  De barsten in de coalitie met CD&V zijn er volgens mij ontstaan bij de afschaffing van de woonpremies.  Wout Maddens werd er door Clerck en co deskundig naar het offerblok gebracht.  Niets steun, schiet maar op de pianist…

Pas op, dat er een andere coalitie wordt gevormd, daar kan ik nog mee leven.  Politiek is een harde stiel en soms krijgt een partij niet wat het wil.  Hoe je het draait of keert, Quickie slaagde erin om een alternatieve meerderheid op de been te brengen.

Voor CD&V moeten nu ongetwijfeld harde tijden aanbreken.  Bijna 150 jaar aan het roer en straks moeten tal van ex-schepenen hun ding kunnen doen op de oppositiebanken.  Meer dan 100 jaar ‘ervaring’ hebben ze samen, hoe groot is de motivatie om, waarschijnlijk, een rol in de schaduw op te nemen?  Toch roep ik CD&V op om zich ernstig van de oppositietaak te kwijten.  Ook al wordt het voor de De Clercks, de de Bethunes en Cnuddes van Kortrijk moeilijk.  Ik hoop alvast dat ze zich, uit ontgoocheling, niet laten vervangen door opvolgers.  Groot zijn in het pijnlijke verlies, getuigt van groot politiek respect.

De tien engagementen die de ‘stadscoalitie’ naar voren brengt ogen, althans op papier, mooi.  Ik vind er ook heel wat thema’s uit het Groen-programma in terug.  Hopelijk blijven de partijen ook ‘groen’ na 14 oktober.

Het zou van weinig respect getuigen om het project, ook al is het gebouwd op fundamenten van wraak, meteen af te schieten.  De stadscoalitie staat voor een grote uitdaging: met weinig centen veel doen.  De oppositie staat klaar om het hard te spelen.  Groen zal het alvast op een constructieve wijze doen, zoals het de voorbije jaren heeft gedaan.  Succes!

okt 12

100% voor West-Vlaanderen!

Beste

Ik val meteen met de deur in huis: ik kom uw steun vragen voor de komende verkiezingen van 14 oktober 2012.  Naast uw keuze voor de gemeenteraad, moet U ook uw stem uitbrengen voor het verkiezen van een nieuwe provincieraad.

De provincieraad is niet meteen het meest gekende bestuursniveau.  Toch verricht de raad heel wat werk rond thema’s  als cultuur, sport en toerisme.  Als kandidaat wil ik mij focussen op een aantal werkterreinen en daar echt een meerwaarde  aan bieden.

Als fervent fietser staat mobiliteit bij mij hoog aangeschreven.  Zo vind ik het belangrijk dat er werk gemaakt wordt van veilige en goed onderhouden fietsverbindingen.  U hebt wellicht al gebruik gemaakt van het fietsroutenetwerk? Groen wil erop toezien dat dit netwerk verder uitgebreid wordt.  Of het nu gaat om woon-werk, woon-school of recreatief gebruik: veilige fietsverbindingen zijn een must!

Daarnaast wil ik ook werk maken van betaalbaar wonen.  Als jonge vader van twee kinderen richt ik mijn ogen op de toekomst.  Een toekomst waar een eigen woning verkrijgen voor iedereen mogelijk is.  Met aandacht voor het energieverbruik, mobiliteit, groen en natuur in de wijk. Verder wil ik ook het gebruik van nieuwe woonvormen zoals generatiewonen en kango

eroewoningen onder de aandacht brengen.  Meestal hebben deze zowel een ecologisch als sociaal voordeel.

Ook verenigingen verdienen de volle steun van de provincie.  Jeugd-, sport- en cultuurverenigingen zijn voor velen de motor van het sociale leven.  Elke dag zetten talloze vrijwilligers zich in voor hun vereniging.  De provincie moet aandacht hebben voor deze vrijwilligers.  Alle verenigingen die een meerwaarde bieden verdienen deze steun, niet alleen de grootste of de beste.

Politiek is een teamsport.  Naast mezelf, zetten nog  16 andere gemotiveerde mensen zich in. Vrouwen en mannen, jongeren en ouderen die hun beste beentje willen voorzetten voor de provincie.

U kunt ons volledig programma lezen op http://www.groenwestvlaanderen.be. Groen stelt 12 speerpunten voor.  Twaalf punten die de provincie vooruit willen helpen!

Kan ik op U rekenen op 14 oktober?  Alvast bedankt!

 

Met Vriendelijke groeten,

Dries Verhauwaert
3de plaats Provincie

sep 26

Staken? En de reiziger dan?

Woensdag 3 oktober zal er geen enkele trein in ons land rijden.  Het ultieme overleg tussen de vakbonden en de Minister van Overheidsbedrijven, Paul Magnette, zijn niet tot een akkoord gekomen rond de hervormingen van het spoorwegbedrijf.  Volgens de bonden wordt er gestaakt om de werknemers én de reizigers te beschermen.  Groot probleem: de reiziger is het grootste slachtoffer in deze zaak.  Als treinbestuurder betreur ik deze gang van zaken, toch zit er waarheid achter de argumenten van de spoorbonden.  De reiziger moet ook beschermd worden.

Wat is het plan?

In het verleden, en ook nu nog, is gebleken dat een spoorwegbedrijf uit drie entiteiten (B-Holding, NMBS en Infrabel) geen succesverhaal blijft te zijn.  Onduidelijke communicatie, hoge kosten, dubbel werk, … Voogdijminister Paul Magnette wil hier een einde aan stellen.  Hij pleit om, op korte termijn, de overkoepelende Holding af te schaffen.  Zo ontstaat een spoorwegnetbeheerder (Infrabel) en een operator: NMBS.  De vakbondsorganisaties pleiten voor één spoorwegbedrijf en lijken daarbij ook gelijk te krijgen van het Europese Hof.

Wat is het gevaar van het plan Magnette?

Vooreerst is er het personeel.  Elke spoorwegbediende is nu, officieel, in dienst bij de NMBS-Holding.  Of hij nu voor Infrabel of voor de NMBS werkt, iedereen is gebonden door het zogenoemde ‘statuut van het personeel’.  De vakbonden vrezen dat, wanneer deze holding wegvalt, het statuut ook in gevaar komt.  Volledig theoretisch zou een treinbestuurder dus bij Infrabel meer kunnen verdienen als een treinbestuurder bij NMBS, of andersom.  Daarnaast is er ook nog de aparte kinderbijslag, mutualiteit, …  Komen ook deze diensten in gevaar?

Waar ikzelf echter het meeste voor vrees, is dat de nieuwe opdeling een eerste stap richting privatisering kan zijn.  De NMBS-Holding beheert de grootste stations van België. In het plan Magnette, worden deze stations, en bijgevolg ook de inkomsten, overgeheveld naar Infrabel.  De NMBS zou het moeten stellen met een habbekrats.

Nog een gevaar: de (historische) schuld.  Nu al ruim 3 miljard euro.  Infrabel is momenteel ‘schuldenvrij’.  Gaat men redeneren dat daarom de NMBS alles moet dragen?  Wordt er gekozen voor 50/50?

Al deze zaken vormen dus het gevaar dat er in de nabije toekomst wel zou gekozen kunnen worden voor de vlucht vooruit: de NMBS als spoorweggebruiker in de etalage zetten voor verkoop. Zullen de reizigers het dan beter hebben?  In Groot-Brittanië klinkt meer en meer het geluid om de spoorwegen opnieuw onder de vleugels van de overheid te nemen.  De Wereld Morgen schreef er al een stuk over.

Wat met de reiziger?

De staking van woensdag telt alvast één slachtoffer: de treinreiziger blijft weeral eens in de kou staan.  Terecht?  Natuurlijk niet.  Nochtans doen de vakbonden het vóór de reiziger.  Ook al kan ik 100% leven met de beweegredenen van de staking, toch treffen we opnieuw de verkeerde.  Waarom niet samenwerken mét de treinreiziger?  Staken met, voor én door de reiziger?  Leg uit wat er aan het gebeuren is.  Want ook daar ontbreekt één ding: COMMUNICATIE.  Vele treinreizigers zien de staking van woensdag met lede ogen toe.  Voor hen nemen we opnieuw een extra dag verlof, alweer.  Terwijl velen niet weten waarom we het doen.  

Ook ik ben voor 1 maatschappij.  Het Europese Hof sprak zich immers al uit dat de bestaande situaties in Oostenrijk en Duitsland niet indruisen tegen de Europese richtlijn.  Waarom dan niet?  Om de toekomst van de reiziger en de werknemers, waaronder ikzelf fier ben te behoren, is er duidelijk nood aan een onderneming die kan/mag/wil werken zonder politieke invloed.  Politieke controle?  Graag!  Teveel burgers maken dagelijks gebruik van de trein om de controle zomaar uit handen te geven.  Zowel op vlak van veiligheid, dienstverlening en stiptheid moet een parlementaire controle mogelijk zijn.  Maar laten we dan de leiding van het spoorwegbedrijf afhangen van de capaciteiten in plaats van de partijkaart.  Een bedrijf met 221 miljoen reizigers en 20.000 werknemers verdient dit.

 

 

sep 11

Tijd voor een straffer fietsbeleid

De stad Kortrijk neemt dit jaar opnieuw niet deel aan de autoloze (zon)dag.  Vorig jaar beloofde schepen Guy Leleu tijdens de gemeenteraad van oktober dat de stad zou meedoen:

Volgens schepen van Mobiliteit Guy Leleu (CD&V) zal de stad volgend jaar niet meer uitblinken door haar afwezigheid. ‘Wij zijn zeker niet tegen autoloze zondagen’, aldus Leleu. ‘Wij hebben altijd meegedaan en we zijn zeker van plan om de draad opnieuw op te pakken. Waarschijnlijk zal dat volgend jaar al lukken want dan zijn de vele grote wegenwerken achter de rug. Het is de bedoeling om er een echt feest van te maken voor de fietsers en wandelaars. Daarom willen we op die dag samen met de dienst Evenementen een pak activiteiten organiseren. Tot twee jaar geleden namen we wel deel aan de Europese autovrije dag. Op een werkdag werden de schoolomgevingen volledig afgesloten voor alle verkeer. Sommige scholen doen daar ook dit jaar, op donderdag 22september, aan mee.’ (Het Nieuwsblad – 17 september 2011)

Maar neen, opnieuw is het er niet van gekomen. Geen tijd, geen geld of geen goesting?  Waarschijnlijk het laatste.  Schepen Leleu liet weten dat hij niet wenst mee te doen aan een veredelde braderie.

Ergens heeft hij wel gelijk.  De autoloze (zon)dag, het mag gerust op een andere (week)dag, hoeft verre van een braderie te zijn.  Een autoloze dag kan een handig middel zijn om het fietsbeleid van de stad te promoten.  Op sommige plaatsen kan de stad uitpakken met goeie voorzieningen.  Het Guldensporenpad, die Marke verbindt met de stad en verder loopt tot in Zwevegem, is een voorbeeld.  Het project werd, deels, mee gefinancierd door de Provincie West-Vlaanderen.

Als kandidaat voor de komende Provincie- en gemeenteraadsverkiezingen wil ik van veilige fietsverbindingen een topprioriteit maken.  Zou wil ik pleiten voor het uitbreiden van het fietsroutenetwerk, het befaamde netwerk waarmee je aan de hand van een eenvoudig nummersysteem de provincie kan doorkruisen.  Ook de aanleg van goed aangelegde en, liefst, afgescheiden van de rijweg, fietspaden zijn belangrijk.  Vooral in de buurt van scholen moet gewaakt worden over een veilige verbinding.

Ook in de stad zijn heel wat uitdagingen voor een straffer fietsbeleid:

  • Vlotte fietsverbindingen tussen de deelgemeenten en het centrum, conform het Guldensporenpad
  • Kwalitatieve fietsenstallingen
  • Stadsrandparkings met, goedkope, fietsuitleenpunten om gemakkelijk de binnenstad te bereiken
  • Fietskluizen (fietstrommels) in dicht bevolkte woonwijken in de binnenstad
Grote uitdagingen dus.  Daarom voerde Groen Kortrijk gisteren actie voor de aanvang van de gemeenteraad.  De flyer kan je hier downloaden.

Groen voert actie voor een beter fietsbeleid in de stad

 

jul 13

Ontspannen aan de Broeltorens

Groen Kortrijk lanceerde deze week een opmerkelijke postkaart.  Op een foto uit vergane tijden werd het opschrift ‘Groeten uit 2018′ vermeld.  Negativo’s beweerden meteen dat Groen de Kortrijkse bevolking terug naar het stenen tijdperk wilden sturen.  Niets is minder waar.  Het accent ligt op de open ruimte die Groen wil creëren.

Momenteel wordt de omgeving van de Broeltorens enkel gebruikt als parking.  Enkele horecazaken leverden, een overigens uitstekende, inspanning om de parking wat op te fleuren door er een terras aan te leggen.  Ik juig deze initiatieven alleen maar toe.  Alleen vind ik het spijtig dat, door het grote aantal geparkeerde auto’s, de terrassen wat verborgen blijven voor het publiek.  Daarom wil ik opnieuw een lans breken voor de verlaging van de Leieboorden.

Een idee dat al lange tijd aansleept.  Schepen Leleu meldde eind 2008 dat de werken binnen het jaar zouden beginnen.  Over de wil of onwil, zal ik niet uitwijden.  We weten ook dat dergelijke initiatieven niet van vandaag op morgen kunnen gerealiseerd worden en dat verschillende instanties hun zeggen willen hebben. Toch lijkt het mij belangrijk dat deze plannen niet lang op de wachtlijst blijven staan.  Alle partijen pikken immers uit om ‘kortrijk terug aan de mensen te geven’.  Een aangenamen plaats, zoals de omgeving van de Broeltorens er één is, kan de sfeer in de binnenstand alleen maar aanwakkeren.

Trouwens, niet alleen de horecazaken kunnen een gouden zaak doen.  Ook het Broelmuseum kan zo extra bezoekers aantrekken en ook de Budascoop kan geïntegreerd worden met de verlaagde Leieboorden.

Drinken we straks met z’n allen een pintje langs de Leieboorden?

De Verzetskaai en Handboogstraat kunnen dus verlaagd worden, met behoud van enkele parkeerplaatsen voor bewoners en kortparkeren voor klanten van de aanwezige handelszaken. Tevens moeten elke plaatsen voorzien worden om de leveringen voor deze handelszaken niet in het gedrang te brengen.  Daarnaast krijgen de horecazaken in de straat de mogelijkheid om in te teken om gebruik te maken van het aan te leggen terras langs de Leieboorden.  De stad zorgt voor de aanleg zodat de terrassen voldoen aan alle nodige veiligheidsmaatregelen.

Op de broelkaai dient een plein aangemaakt te worden.  Daarenboven dient rekening gehouden te worden dat een deel van de kermis hier plaats kan nemen tijdens de Sinksenfoor.  Daarnaast worden er opnieuw enkele plaatsen voorzien voor kortparkeren en mindervaliden.  Belangrijk is ook om de nodige signalisatie te voorzien naar de parking Broeltorens die nu wat verstopt zit, maar die een grote capaciteit heeft wat het aantal parkeerplaatsen betreft.

Het lijkt duidelijk.  Een terugkeer naar het stenen tijdperk, waar de auto volledig gebannen wordt, hoeft niet.  Maar straks genieten van een biertje langs de Leie met zicht op de Broeltorens?  Van mij mag het vlug…

 

mei 19

Open brief aan Vincent Van Quickenborne

Geachte heer Vanquickenborne

Met ontsteltenis las ik gisteren uw reactie op de open brief van Wouter Vanbesien gericht aan uw voorzitter Alexander Decroo. Uw hele lofrede rond de ‘blauwe’ thema’s maakt één ding duidelijk: luisteren naar wat andere partijen te zeggen hebben is niet uw sterkste kant. Een bloemlezing uit uw reactie en mijn mening hierop.

Alle studies tonen aan dat we met zijn allen langer zullen moeten werken, willen we in de toekomst nog deftige pensioenen kunnen betalen. Deze regering heeft daarom een verregaande pensioenhervorming doorgevoerd.

Ikzelf wil niet ontkennen dat er langer gewerkt zal moeten worden. Vraag is hoe jij en ik dit zien? U kiest ervoor om puur de leeftijd en het aantal werkjaren te verhogen. Heeft u er wel rekening mee gehouden dat de arbeidsmarkt niet klaar is om mensen langer aan het werk te houden? Oudere werknemers zijn voor vele bedrijven logge en dure vogels. Bij de minste vernieuwing hebben ze meer tijd nodig dan andere werknemers. Als U een bedrijf heeft, waaruit kiest U dan? Het oude paard of het jonge veulen?

Langer werken betekent voor mij het gat, dat zit tussen de huidige pensioenleeftijd (voor mannen op 58,3 jaar en voor vrouwen op 56,9 jaar) en de wettelijke pensioenleeftijd, dichtrijden. Ja, ook dit is langer werken. Het is de taak van de politiek om ervoor te zorgen dat de arbeidsmarkt klaar is om oudere werknemers in dienst te houden. Heel wat bedrijven zeggen wel dat ze daartoe bereid zijn, maar vaak blijft het bij loze woorden. Het is de taak van de overheid om ervoor te zorgen dat deze woorden omgezet worden in krachtdadige maatregelen. Als vroeger stoppen eerder uitzondering dan regel wordt, dan zijn we ook in het opzet van langer werken geslaagd.

Uzelf kiest er echter voor om de leeftijd te verhogen. Heeft U echter al nagedacht over de eindeloopbaan? Wat met oudere werknemers in zware beroepen? Ik kan de gevolgen al raden: velen onder hen zullen vroegtijdig ziek zijn. Is dit dan de oplossing? De factuur doorschuiven van pensioen naar ziekte? Het enige wat U hiermee creëert is een vestzak-broekzak-operatie. Wat bespaart zal worden op pensioenen zal uitgegeven worden binnen de ziekteverzekering.

Daarnaast wil ik dat er ook genoeg kansen zijn voor mensen die bewust kiezen om een tijdje minder te werken om voor kinderen of familie te zorgen.  Ik heb er sinds kort twee en ja, ik denk eraan om wat minder te gaan werken.  Kan je mij dat kwalijk nemen?  Kinderen opvoeden is ook een fulltime job en daarnaast groeien ze heel snel.  Moeten we dan mensen straffen omdat ze die keuze maken?  Geloof me, Vincent, als jij ooit kinderen hebt, ik gun het je, wil je ook geen enkel historisch moment missen.

Respect voor huismoeders die hun eigen carrièrekansen uit de weg gaan om dagelijks paraat te staan om hun kinderen op te voeden.  In uw gedachte brengen ze misschien niets bij tot de maatschappij, maar in mijn gedachtegang doen ze dat wel: opvoeden, een taak waar geen enkele studierichting voor bestaat!

Over het al of niet toekennen van een federale premie wil ik gerust met U discussiëren.  Maar waarom zouden we deze opvoedkundige taken geen deel laten uitmaken voor het opbouwen van pensioenrechten?

Idem voor mensen die ervoor kiezen om palliatief verlof te nemen.  Is het dan zo’n schande dat kinderen voor hun ouders willen zorgen?

Groen gaat ervan uit dat een belangrijk deel van de werklozen nooit zinvolle arbeid zal kunnen verrichten. De staat als ontgoochelde voogd, die er zich bij neer heeft gelegd dat sommige kinderen het ouderlijke huis nooit zullen verlaten.

Helaas, Meneer Vanquickenborne, deze groep bestaat. Ikzelf heb het mogen ervaren bij mijn vorige werkgevers. Ik kan zelfs meer zeggen. Ik heb de eer, wel een woord met negatieve bijklank, gehad om aan beide zijden van de tafel te kunnen zitten. Aan de ene kant als eerstelijns werkzoekendenbegeleiding, aan de andere kant als werkgever.

Als consulent basisdienstverlening in een Werkwinkel, heb ik een aantal personen gehad die zowel mentaal als fysiek te zwak waren om in het reguliere arbeidscircuit tewerkgesteld te worden. Ook de sociale tewerkstelling was geen optie omdat ze net buiten de categorieën vallen. Wat doe je dan met deze mensen? Laat je ze aan hun lot over?

Pas op, Vincent, aan de kant van de werkgever heb ik positieve verhalen. Enkele personen waarvan we dachten dat het verkeerd zou aflopen, zijn erin geslaagd om ons het tegendeel te bewijzen. Maar het heeft ons heel wat engelengeduld gekost. Vraag is of de privé-sector hetzelfde geduld kan hebben? In een maatschappij waar elke werknemer meteen moet renderen?

Ik wil wel opmerken dat ik enkel diegene verdedig die op de arbeidsmarkt geen schijn van kans hebben. Vraag maar na bij de VDAB-trajectbegeleiders, allemaal hebben ze wel van deze personen. Werkzoekenden die achterover leunen en wel degelijk de capaciteiten hebben, mogen/moeten hiervoor gesanctioneerd worden. Maar voor zij die te zwak zijn kunnen we ons de volgende vraag stellen: organiseren we een heksenjacht en laten we hen stilaan in armoede verzeilen of geven we hen dat tikkeltje dat hun leven de moeite waard maakt?

De andere kant opkijken is niet duurzaam en al helemaal niet rechtvaardig

Ja, Groen durft wel eens de andere kant opkijken. Maar de andere kant opkijken betekent ook dat we zien wat er achter ons gebeurd. Uzelf kijkt enkel vooruit. Dat je hierbij heel wat mensen achterop verliest, deert U niet. Survival of the fittest? Groen kiest ervoor om iedereen aan boord te houden. Moeten we ons dit kwalijk nemen?

Uiteindelijk zullen we allebei de eindstreep halen. U, meneer Vanquickenborne, solo of met de happy few die U blindelings volgt. Groen wil met het volledige peloton de eindstreep halen.

Ik ben alvast blij dat ik tot het peloton behoor…

Dries Verhauwaert

 

Velen onder jullie zullen hierin denken dat ik de huidige problemen vooruit wil schuiven en alles gewoon z’n gangetje wil laten gaan.  Dit is echter niet zo.  Iedereen moet nu én in de toekomst kunnen genieten van een rechtvaardig pensioen of moet, in het welvarend land waarin we leven, de levensstandaard op pijl kunnen houden.

De vraag is: kiezen we voor het individualistisch systeem of blijven we kiezen voor de sterke sociale zekerheid die we hebben?  En ja, er zijn misbruiken binnen het systeem. En ja, ik wil niet liever dan dat deze aangepakt worden, maar om een heksenjacht te ontketenen waarbij mensen met goeie bedoelingen ook het slachtoffer worden, hoeft dat?

 

Oudere berichten «